La nuit déborde toute de présence.

Le fleuve, abreuvant les pieds des trembles, s’enfonce dans les lointains.

La vallée pleine de lune et la montagne si lumineuse

Que Dieu se fait visible.

Nous sommes là sur les hauteurs.

Les étendues s’estompent, les surfaces s’éclaircissent

Et la vue est plus claire que celle des nuits écoulées.

Tes mains m’offrent ce soir

Le bouquet vert d’un message.

Et tes haleines frissonnantes rayent doucement

La porcelaine de l’intimité

Tandis que nos pulsations communes se déversent sur les roches.

Un vin vieux comme le temps a déjà agité

Le sable de l’été dans nos veines;

Et l’émail de la lune se fige sur tes gestes hiératiques.

Ô  toi la merveilleuse, ô Toi la délivrée, ô Toi l’Être digne de la terre.

La halte verdoyante de la vie rejoint l’air des montagnes.

Les ombres reculent pas à pas.

Et sur la route de la brise persistent encore

Le frémissement des menthes qui s’agitent,

La confusion des extases qui s’entremêlent.

.

.

.

SOHRÂB SEPEHRI

.

.

.

Sans_titre_13

Oeuvre Sohrâb Sepehri

.

شب سرشاری بود

رود از پای صنوبرها تا فراتر می رفت.

دره مهتاب اندود، و چنان روشن کوه، که خدا پیدا بود.

در بلندی ها، ما.

دورها گم، سطح ها شسته، و نگاه از همه شب نازک تر.

دست هایت، ساقه سبز پیامی را میداد به من

و سفالینه انس، با نفسهایت آهسته ترک می خورد

و تپش هامان می ریخت به سنگ.

از شرابی دیرین، شن تابستان در رگ ها

و لعاب مهتاب، روی رفتارت.

تو شگرف، تورها، و برازنده خاک.

فرصت سبز حیات، به هوای خنک کوهستان می پیوست.

سایه ها بر می گشت.

و هنوز، در سر راه نسیم،

پونه هایی که تکان می خورد،

جنبه هایی که به هم می ریخت.